آخر داستان

یکسال باقی مونده. تا کی؟تا پایان دنیا به روایت نوستر آداموس. یعنی سیصد و شصت و پنج روز. واقعا من این داستان رو باور دارم؟ خودم هم نمی دونم. اگه بخوام واسش فرضیه بافی کنم یه داستان جالب از توش در میاد. روایت خیلی سادش میشه این که ایران و آمریکا شوخی شوخی وارد جنگ می شن و ایران از تو کلاهش به همراه خرگوش، یک بمب اتم هم در میاره و برای اثبات این که ما خیلی کله خر هستیم یه جایی رو می زنه. بعد اجماع جهانی صورت میگیره که باید دهن این آریایی ها رو سرویس کرد. بعد جنگ جهانی سوم میشه و آخر سر یه دیوونه ای اعلام می کنه که ما بمب کبالتی داریم. برای اطلاع شما باید عرض کنم بمب کبالتی یک نوع بمب اتمی است که یک عدد از اون می تونه کل حیات رو از کره خاکی محو کنه. منتها هنوز هیچ کشوری تخم ساختنش رو نداشته و یا اگر داشته تخم اعلام کردنش رو نداشته. به هر حال یکسال دیگه یه دیوونه ای بمب کبالتیش رو منفجر می کنه و همه چی تموم میشه.

ماجرای بالا یه داستانه. یه چیزی تو مایه های فیلم های آقا عزت اینا. ولی برای من مهم نیست. برای من یه بازیه خیلی جالبه. من دارم سعی می کنم که تموم شدن دنیا رو به خودم بقبولونم. وقتی توی ذهنم یه دد لاین درست کردم اون وقت باید برای کارهام برنامه ریزی کنم. مثلا این که باید به خیلی ها بگم که دوستشون دارم. به بابام که هیچ وقت نتونستم درست باهاش حرف بزنم باید بگم که همه زندگی منه. باید به مامانم بگم که برای بعضی چیزا از دستش دلخورم. باید حرفام تو روش بزنم و بعد هق هق کنان برم تو بغلش. باید به خانم «ل» بیشتر محبت کنم. باید بگم که اگه نبود من خیلی غمگین تر از الان بودم. رفیقامو تک تک بغل کنم و بگم دوستشون دارم. بهشون بگم که اگه نبودن من خیلی از اینی که هستم تنها تر بودم.  باید یک کنسرت زیرزمینی به نوازندگی خودم و دوستم راه بندازم. باید یه روز برم تو کوه و کمر،با دو سه تا آدم باحال یه آتیش درست و کنم و دورش بشینم.باید مست شم. باید سیب زمینی بندازم تو آتیش، کنار اون آتیش گیتار بزنم و بخونم. اصن باید خیلی بیشتر از یه روز این کارو بکنم. باید از هر فرصتی استفاده کنم. حتی باید با خیلی از آدمایی که مجازی میشناسمشون دیدار کنم. باید دنیای مجازیمو به واقعیت پیوند بزنم. بعد هر شب باید بشینم پیپمو چاق کنم و بگم یه شب دیگه به آخر داستان نزدیک تر شدم. دود رو آروم بیرون بدم و به آخر داستان فکر کنم