من این شکلی نیستم

من این شکلی نیستم. یعنی ظاهری که الان دارم مورد علاقه خودم نیست. ظاهر الانم چیست؟یک ظاهر خیلی معمولی. موهایی کوتاه و صورتی اصلاح کرده. من این را دوست ندارم. من به خاطر شغلم خودم را این شکلی کرده ام. زمان دانشگاه موهایم تا روی شانه هایم می رسید. مدل ریش هایم هر روز عوض می شد. اصلا ریش نبود. یک جور طراحی روی صورت با مو بود. لباس هایم متشکل بود از شوار بگی گشاد و یک پیراهن آستین کوتاه گشاد با کوله ای روی دوشم. من عاشق آن لباس ها بودم. هنوز هم هستم. هزار نفر هم که بگویند موی بلند به مرد ها نمی آید من باز هم قبول نمی کنم. مرد مو بلند که میبینم با حسرت نگاهش می کنم. مثل بچه ای که به بستنی توی دست بچه دیگر نگاه می کند. چی شد که من عوض شدم؟ کار. من یک مدیر فروش و بازاریابی هستم و یک مدیر فروش نباید ظاهرش غیر عادی باشد و باید عادی ترین ظاهر موجود را داشته باشد. چرا؟ چون با آدم های عادی سر و کار دارم .آدم هایی که غیر از کیفیت کالایی که عرضه می کنم، ظاهر من هم برایشان مهم است و این خیلی بد است. من حتی چهار سال ریش پروفسوری داشتم. این ریش یک چهره موجه به شما می دهد و سنتان را هم کمی زیاد می کند. باید اعتراف کنم که در مواجهه با کاسب های مسن و بازاری خوب هم جواب می دهد. البته یک ماه پیش بعد از چهار سال ریش هایم را از ته زدم. چون سنم آنقدر زیاد شده که بدون ریش هم بتوانم خودم را مسن جلوه دهم. این یک عرف در تمام دنیاست و من از این عرف ها متنفرم. من واقعا دوست دارم که موهایم بلند باشد. رنگشان کنم. سبز و آبی آسمانی. چرا که نه .این یکی از آرزوهای کودکی من است. اصلا من دنیس رادمن را بیشتر از بسکتبالش به خاطر موهایش دوست داشتم. موهایی که در هر بازی یک رنگ بودند. سبز، آبی، قرمز،طلایی. موهای سبزی که با لباس قرمز شیکاگو بولز بدجوری ست بودند. من دلم خالکوبی می خواهد.روی بازو هایم.روی گردنم. ولی متاسفانه این ها برای من تابو هایی دست نیافتنی شده اند. خلاصه که اگر روزی من را دیدید بدانید که این ظاهر را دوست ندارم. من دلم موهایی به رنگ آسمان می خواهد.